Γιατί οι περισσότεροι εγκαταλείπουν την καταγραφή θερμίδων μέσα σε δύο εβδομάδες

Κάθε εφαρμογή καταγραφής θερμίδων έχει το ίδιο γράφημα διατήρησης: μια έκρηξη ενθουσιώδους καθημερινής καταγραφής την πρώτη εβδομάδα, μια αισθητή πτώση μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα, και ένα μικρό ποσοστό χρηστών που ακόμα καταγράφει μέχρι την τέταρτη εβδομάδα. Αυτό το μοτίβο είναι τόσο σταθερό σε διαφορετικές εφαρμογές που αξίζει να αναρωτηθεί κανείς τι το προκαλεί πραγματικά — και η ειλικρινής απάντηση συνήθως δεν είναι έλλειψη θέλησης.

Η πιο συνηθισμένη αιτία είναι η τριβή, όχι το κίνητρο. Η αναζήτηση σε μια βάση δεδομένων φαγητού, το ξεφύλλισμα μιας ντουζίνας παρόμοιων αποτελεσμάτων για ένα σπιτικό γεύμα, και η χειροκίνητη εκτίμηση μεγεθών μερίδων απαιτούν πραγματικό χρόνο και νοητική προσπάθεια, τρεις ή τέσσερις φορές τη μέρα, κάθε μέρα. Αυτό είναι πολύς φόρτος για μια συνήθεια που υποτίθεται ότι θα γίνει αυτόματη, και ο φόρτος είναι ακριβώς αυτό που σπάει τις συνήθειες πριν καν σχηματιστούν.

Τα μαθηματικά το κάνουν προφανές: μια καταγραφή φαγητού που παίρνει 90 δευτερόλεπτα ανά γεύμα κοστίζει περίπου 4-5 λεπτά τη μέρα. Μια καταγραφή φαγητού που παίρνει 4-5 λεπτά ανά γεύμα — κάτι σύνηθες μόλις ένα γεύμα απαιτεί αρκετές αναζητήσεις για να βρεθεί κάτι κοντά σε αυτό που πραγματικά φαγώθηκε — κοστίζει 15-20 λεπτά τη μέρα. Αυτή η διαφορά δεν ακούγεται τεράστια στην αφαίρεση, αλλά είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια συνήθεια που επιβιώνει μιας πολυάσχολης εβδομάδας και μια που παραλείπεται την πρώτη φορά που τα πράγματα γίνονται χαοτικά.

Η δεύτερη σημαντική αιτία είναι αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί κόπωση ακρίβειας — το εξαντλητικό αίσθημα της προσπάθειας να βρεις έναν ακριβή αριθμό για κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα ήταν ποτέ ακριβές. Το να ζυγίζεις κάθε συστατικό, να διασταυρώνεις τρεις διαφορετικές καταχωρήσεις βάσης δεδομένων για το ίδιο φαγητό, και να αγωνιάς για το αν μια μερίδα ήταν 150 ή 180 γραμμάρια μετατρέπει την καταγραφή σε αγγαρεία που μοιάζει δυσανάλογη με το όφελος, ειδικά για κάποιον που ακόμα αποφασίζει αν η καταγραφή αξίζει καν τον κόπο μακροπρόθεσμα.

Μια τρίτη, πιο ήσυχη αιτία είναι η παγίδα του όλα ή τίποτα: μερικές χαμένες ή ελλιπείς μέρες αρχίζουν να μοιάζουν σαν να έχει αποτύχει όλη η προσπάθεια, κάτι που κάνει την εφαρμογή να μοιάζει λιγότερο με εργαλείο και περισσότερο με έναν πίνακα βαθμολογίας που ήδη δείχνει ήττα. Μόλις η καταγραφή αρχίσει να μοιάζει με κάτι για το οποίο πρέπει να νιώθεις ενοχές αντί για κάτι γνήσια χρήσιμο, η εγκατάλειψή της σταματά να μοιάζει με μεγάλη απόφαση.

Οι εφαρμογές και οι συνήθειες που πραγματικά διαρκούν τείνουν να επιτίθενται απευθείας στο πρόβλημα της τριβής αντί να προσπαθούν να το ξεπεράσουν με περισσότερο κίνητρο. Η πιο γρήγορη καταγραφή —μια φωτογραφία αντί για αναζήτηση, μια σάρωση γραμμωτού κώδικα αντί για πληκτρολόγηση— αφαιρεί το μεγαλύτερο καθημερινό κόστος. Η αποδοχή λογικών εκτιμήσεων αντί για την καταδίωξη ακριβών αριθμών αφαιρεί την κόπωση ακρίβειας. Και μια προβολή εστιασμένη στην τάση αντί για έναν ημερήσιο αριθμό επιτυχίας/αποτυχίας αφαιρεί την παγίδα του όλα ή τίποτα.

Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η καταγραφή γίνεται χωρίς καμία προσπάθεια. Εξακολουθεί να απαιτεί να θυμάσαι να καταγράφεις, και εξακολουθεί να απαιτεί κάποιον βαθμό συνέπειας για να είναι χρήσιμη. Αλλά η εγκατάλειψη στις δύο εβδομάδες δεν είναι πραγματικά ένα πρόβλημα κινήτρου που περιμένει περισσότερη θέληση — είναι κυρίως ένα πρόβλημα σχεδιασμού, και ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα σε διαφορετικά εργαλεία και διαφορετικές συνήθειες απ' όσο ανταποκρίνεται στο να προσπαθείς περισσότερο με την ίδια αργή διαδικασία.