Fotoğrafla Takip, Bir Barkodun Asla Kapsayamayacağı Yemekleri Nasıl Ele Alır

Hemen hemen herhangi bir besin veritabanını açın, aslında bunun paketli gıdaların bir veritabanı olduğunu göreceksiniz. Mısır gevreği kutuları, protein barları, dondurulmuş yemekler, UPC kodlu restoran zinciri ürünleri — hepsi bir kişi tarafından bir kez kaydedilmiş, sonrasında herkes tarafından taranmış. Bu, siz kendiniz bir şey pişirene kadar gayet iyi işler.

Üç sebzeli, göz kararı hazırladığınız bir marine ve tavaya gerçekte ne kadar yağ gittiğiyle oluşan bir soteleme yemeğinin barkodu yoktur. Buzdolabında ne varsa ondan hazırladığınız bir salatanın da, her seferinde biraz farklı çıkan bir tencere chili'nin de yoktur. Bu yemekler, insanların gerçekte yediklerinin büyük bir kısmını oluşturur, ve aramaya dayalı kayıt tutmayı tam olarak bozan yemekler de bunlardır.

Alışılagelmiş çözüm yaklaşık bir değer bulmaktır: benzer bir şey aramak, en yakın eşleşmeyi seçmek ve porsiyon tahmininin çok sapmamasını ummak. Bunu günde üç kez yapın ve hatalar hızla birikir — tek bir tahminin çok yanlış olmasından değil, önünüzdeki yemeğe dair hiçbir çapanın olmamasından ötürü.

Fotoğrafa dayalı tahmin, başlangıç noktasını tersine çevirir. Bir vekil aramak yerine gerçek tabağı fotoğraflarsınız, ve model gördüğü şey üzerinden akıl yürütür: görünen malzemeler, bunların tabağa göre yaklaşık hacmi, ve bunun o tür bir yemek için tipik makro besin oranlarına nasıl karşılık geldiği. Bir etiket okumuyor çünkü ortada etiket yok — tahmin etmesini istediğiniz bir insanın kullanacağı bilgiyle aynı bilgiden tahmin yapıyor.

Bu ayrım, kulağa geldiğinden daha önemlidir. Soteleme yemeğinize bakan bir kişi, bunun muhtemelen hafif soslu bir tavuk ve sebze yemeği olduğunu, yaklaşık bir buçuk tabak miktarında, muhtemelen 500-650 kalori olduğunu söyleyebilir. Buna varmak için bir UPC koduna ihtiyaç duymaz, ve proteine, sebzeye ve yağa dair tamamen farklı bir oran varsayan "tavuklu soteleme" için yapılan genel bir veritabanı aramasından muhtemelen daha isabetli olur.

Bunların hiçbiri fotoğrafla tahmini mükemmel yapmaz. Patates püresine tam olarak ne kadar tereyağı gittiğini ya da o sosun kremayla mı yoksa et suyuyla mı yapıldığını bilemez. Ama yapacağı şey, daha önce hiçbir iyi takip seçeneği olmayan yemeklerde sizi makul bir aralığa getirmektir — eskiden ya atlanan, ya vahşice tahmin edilen, ya da veritabanındaki tek eşleşme bu olduğu için bambaşka bir şey olarak kaydedilen yemekler.

İki sistem birbiriyle rekabet etmek değil, birlikte çalışmak için tasarlanmıştır. Barkod taraması, paketli gıda için kesin sayılar verir çünkü kesin sayılar zaten vardır. Fotoğraf ise geri kalan her şey için kullanılabilir bir tahmin verir, çünkü ev yapımı yemek söz konusu olduğunda hızlı ve makul ölçüde doğru bir sayı, yavaş ve yanıltıcı şekilde kesin bir sayıdan daha iyidir. Çoğu gün ikisi de kullanılır — yoğurt taranır, akşam yemeği fotoğraflanır — ve ikisi birlikte, günün kaydının veritabanındaki en yakın şey yerine gerçekte ne yenildiğini yansıtmasını sağlar.

Daha büyük mesele, takibin aslında ne için olduğuyla ilgilidir. Hedef haftalar ve aylar boyunca bir eğilimse, bugün biraz kusurlu olsa da yarın gerçekten tekrar kaydedeceğiniz bir tahmin, bulması beş dakika süren ve bir dahaki sefere değmediği için atlayacağınız teknik olarak kesin bir sayıdan daha iyidir. Fotoğrafla takip var olur çünkü ev yapımı yemek yaygındır, sadece veritabanına dayalı takip bunu kötü ele alır, ve çözüm daha büyük bir veritabanı değildir — tabağa bakmanın farklı bir yoludur.